Feministas da Europa: unídevos!

* Publicado en A Comuna o 20 de novembro de 2013.

Un estudo revelaba hai días que o 60% das mozas reciben insultos e ameazas machistas de parellas e amigos no teléfono móbil e que unha parte delas considera que certo "control" é "normal" e síntoma de preocupación e amor.

Así estamos no quinto ano da crise global: coa violencia que non para - diminúen as denuncias, aumentan as agresións -, no seo dun sistema que ten a violencia como garante da súa continuidade: a violencia dos despexos de vivendas, a represión dos movementos sociais, a violencia de cobrar 500 €... así como unha omnipresente cultura audiovisual que presenta modelos de muller á medida dos estereotipos patriarcais. Terreo abonado para que unha moza de 14 anos pense que se un rapaz se pon algo violento é porque a quere, primeiro paso para chegar ás agresións e asasinatos machistas entre adolescentes que nos golpearon este ano.

Non podemos rematar coa lacra social do terrorismo machista que mata máis mulleres que calquera outra causa se non imos ás raiceiras fondas onde esta se xesta: un sistema económico que nos relega ás mulleres a unha posición subordinada, unha cultura que nos convirte en posesións e obxectos.

Con motivo do 25 de novembro, Día Internacional pola Eliminación da Violencia Contra as Mulleres, pídennos as camaradas de alén Miño un artigo para a fantástica revista A Comuna e nós imos enviar un S. O. S., unha mesaxe de socorro pola situación de acoso que vivimos as mulleres na Galiza e no Estado Español, onde se conxugan varias ameazas que nos esmagan: os recortes aos servizos sociais públicos, que afectan dobremente ás mulleres – ao asumir estas maioritariamente os coidados -, a chapoda das políticas de Igualdade e das axudas ás vítimas de violencia, o anuncio dunha regresiva lei do aborto, unha lei de Educación antidemocrática...

De certo que, infelizmente, esta mesma guerra contra as mulleres a estades a sufrir en Portugal, coma en toda a Europa da troika, pois, a crise – ou, por mellor dicir, estafa – serviu como coartada para re-situarnos ás mulleres con máis crudeza no papel que o sistema capitalista nos reserva: a reprodución da forza de traballo e a carga sobre nós do mantemento e coidado das masas proletarias, suplindo co noso esforzo os dereitos que o estado social en retirada abandona. Así, é sobre as mulleres sobre as que recae o maior peso da atención a persoas dependentes, as que suplen o recorte nos comedores escolares, as que asumen os coidados a persoas enfermas ás que os inmorais recortes sanitarios deixan na estacada –  na Galiza estase a desmantelar a Sanidade pública –, o que se vén a unir ás tarefas do fogar e ao coidado de nenos e nenas, que seguen a ser ocupacións maioritariamente femininas.

Por iso, ás feministas europeas non nos queda outra que unírmonos contra esta ofensiva patriarcal, que é global, mais que adopta formas comúns e específicas no noso continente. Por iso, a esquerda europea – e con máis razón a dos estados do sul, a quen a arquitectura infernal do euro nos ten reservado o papel de periferia – debemos aproveitar as eleccións ao Parlamento Europeo do ano que vén para que, polo menos, sirvan de altavoz da situación que vivimos as mulleres  - e o colectivo LGTB –: un retroceso brutal en condicións de vida, en dereitos e liberdades en todo o continente.

Os comicios europeos de 2014 deben poñer na axenda política aquelo do que sempre se fala en segundo lugar, aínda que afecte á metade da humanidade: as macro-redes de tráfico de persoas e prostitución forzada, o terrorismo machista, a pobreza que afecta en maior grao á poboación feminina europea (un 25% das mulleres da UE-28 atópanse en risco de exclusión social), as redes de pederastia e Europa como punto de onde sae o turismo sexual, a inferior taxa de actividade, inferior remuneración laboral e maior temporalidade (32% de taxa de emprego parcial nas mulleres fronte ao 9% dos homes), o traballo feminino precarizado e na economía sumerxida, a exclusión social das mulleres discapacitadas e das mulleres anciás na envellecida Europa, os infernos da anorexia e a bulimia inducidos pola "cultura" dos grandes medios, os atentados plásticos contra o corpo das mulleres ou a posta en cuestión dos dereitos sexuais e reprodutivos nos estados da UE. Este é o terreo onde campa a violencia de xénero en Europa, a principal causa de morte feminina.

Así, dende a Galiza, agardamos que esta pequena mensaxe de auxilio inconexa sexa o inicio dunha ponte de sororidade coas feministas do sul do Miño e que berremos xuntas no noso idioma común: nin sumisas, nin escravas, mulleres libres e liberadas na Europa dos pobos!

O PP é responsable do fracaso de Alimentos Lácteos

En xullo de 2009, a o Grupo Pascual aprobou un ERE temporal de catro meses que significaría o peche definitivo da súa planta de Outeiro de Rei se antes do 4 de decembro dese ano non aparecía un novo propietario que asumira o funcionamento. Para evitar o peche de Pascual, as principais cooperativas agrarias de Galiza ofreceron alternativas viábeis para comprar e manter activa a fábrica de Pascual, solicitando apoio e colaboración da Xunta de Galiza. Finalmente, a Xunta presidida por Alberto Núñez Feijóo impulsou a creación de Alimentos Lácteos, administrada por militantes do PP e na que o goberno galego investiu uns 9 millóns de euros.

A empresa declarouse en creba técnica en 2011, a finais de 2012 cesou a actividade da planta leiteira e en 2013 solicitouse o concurso de acreedores. A pasada semana, os administradores de Alimentos Lácteos foron condenados a pagar unha indemnización polo prexuízo causado á empresa ao solicitar tarde o concurso de acredores, pero cómpre ir máis alá e identificar aos responsables políticos desta desfeita: o goberno de Feijóo e o PP.

Asistimos a un exemplo da corrupción estrutural que carcome o noso réxime político: toda unha trama corrupta na que persoas ligadas ao PP se fan con 9 millóns de euros do IGAPE e logo arruínan un proxecto viable e condenan a centos de explotacións gandeiras á ruína polo impago de leite.

Lembremos que dende que se declarou a empresa en creba técnica, aínda se invertiron 4 millóns de euros públicos, e que a empresa atrasou de xeito deliberado a solicitude de concurso de acreedores para beneficiar á empresa Pascual – propietaria da planta -, que así aforrou pagar as indemnizacións do persoal. Actualmente, a planta de Outeiro de Rei está en mans de Logística Alimentaria, unha empresa vinculada a capital madrileño e xestionada polo entorno do PP.

Precisamos un goberno galego que apoie unha estratexia de produción para o sector lácteo galego, un sector clave que representa o 40% do sector lácteo español e que está nunha situación de inanición, na que o prezo de venda do leite (29 céntimos) arruína a productores.

Apertura dos comedores escolares no verán? O que cómpre é mellorar o tratamento integral das familias.

* Opinión sobre a apertura de comedores escolares no verán, expresada no debate Sexta Feira, ao que Anova do sur lucense acode os venres en Cadena Ser Monforte. Intervención de Paula Vázquez Verao. 

O ano pasado, xa AGE presentara unha iniciativa instando á Xunta de Galicia á elaboración dun estudo para detectar as necesidades en materia nutricional do alumnado galego e establecer un protocolo de colaboración específico coas administracións locais, proposta que foi rexeitada de xeito continuado polo grupo do PPdeG.

Durante este ano, AGE volveu denunciar a situación de menores en risco de pobreza, sempre coa insensiblidade do grupo popular. Houbo que esperar ao último pleno, celebrado o 10 e 11 de xuño, para que os populares asumisen o grave problema e a necesidade de actuar. 

 

A iniciativa de apertura de comedores escolares plantéxase como medio de facerlle fronte á situación de fame de nenos e nenas galegas. A resultadas desta proposta de AGE, aprobouse por unanimidade que:

"O Parlamento de Galicia insta á Xunta de Galicia a levar a cabo as medidas necesarias para evitar que ningún neno ou nena careza de alimentación ou sustento necesario por estar en situación de vulnerabilidade, poñéndose en marcha convenios cos concellos interesados, podéndose usar as instalacións dos centros educativos en colaboración cos servizos públicos de benestar".

Este acordo, de primeiras, supón recoñecer unha realidade que o PP non quería admitir: hai nenos e nenas en Galiza que pasan fame e que só tiñan garantida unha boa comida no comedor escolar.

Iso si, dende Anova do sur de Lugo consideramos que a apertura de comedores escolares no verán é unha medida insuficiente: a realidade é que as familias desas nenas e nenos tamén pasan necesidade. Pasa fame toda a familia, non só as nenas e nenos; e todo o día, non só á hora de xantar. É unha medida “parche” e non pensa de xeito global como solucionar o problema da pobreza en Galiza.

Non é admisible é a falta de reacción do PP, que aínda non fixo nada por poñer a andar un programa de atención global á infancia en risco de pobreza. 

O Colexo Oficial de Traballo Social de Galicia advirte que oque hai que facer é aumentar a partida de Axudas parasituacións de Emerxencia Social (AES) e taménas partidas orzamentarias municipais para axudasde emerxencia, que permiten ás familias necesitadas atender ás necesidades básicas. O Colexo de Traballo Social advirte, ademais, que “estas axudas deben ser reais, efectivas e rápidas” e que non se demoren na súa tramitación e adxudicación, porque, avisan, “a situación en moitos casos é límite”. 

En cambio, a realidade é outra: lembremos que o goberno da Xunta de Galiza deixou o ano pasado sen executar o 42% do orzamento destinado a estas axudas de emerxencia e o 36% da partida de ‘Axudas e subvencións de servicios sociais’. Lembremos tamén o retraso de meses que se produce na tramitación e abono da RISGA, Renda de Integración Social de Galicia, deixando ás persoas que a precisan sen ningún tipo de ingreso durante moito tempo. O gasto nas partidas sociais do orzamento da Xunta, dende que chegou Feijóo, reduciuse ano a ano, mentras aumentou o gasto destinado ao pago da débeda.

Non debería existir o estigma da pobreza, non ter cartos non debería ser motivo de burla nunha sociedade que está feita para que moita xente se empobreza; pero éo, porque é unha sociedade falta de valores, porque o sistema impón a ideoloxía falsa de responsabilizar a cada persoa pobre da súa situación. Na escola, na pública, edúcase con moito esforzo en valores, pero é moi difícil traballar en contra de todo o que bombardean os medios de comunicación, e que un neno ou nena sexa diferente ou pase fame é motivo de burla, por iso aínda hai moitas familias que non levarían a xantar a fillos e fillas ao comedor, que buscarían outras alternativas polo medo á estigmatización. Así, sería fundamental que se abrise o comedor con posibilidade de ir todas e todos os nenos e nenas, complementando a actividade do xantar con actividades lúdicas e formativas no verán, o que ademais xeraría emprego público. En cambio, o PP prefire recortar en servizos no ensino público, coma na cociña do colexo de Manzaneda.

Ademais, o acordo unánime do parlamento indica que a búsqueda de solucións ao problema da fame se faga de acordo cos concellos e que se poida realizar a apertura de comedores escolares, se é o caso, de xeito coordinado cos servizos sociais de cada municipio, asumindo, iso si, os costes, a Xunta.

A intervención dos servizos sociais municipais é fundamental, porque son estes quen coñecen a realidade a pé de rúa e as necesidades de cada comunidade. As equipas dos servizos sociais municipais deberían ter os recursos suficientes para evitar os problemas de exclusión social, actuando segundo as características da súa comunidade. Así, haberá municipios onde sexa acaído abrir o comedor do cole, coa posibilidade de abrilo a toda a familia dos nenos e nenas con dificultades (porque a familia tamén pasará fame e porque é importante manter a sociabilidade dos nenos e nenas coas familias á hora de comer); noutros concellos, en cambio, pode ser máis acaído recorrer a bonos para que toda a familia merque os alimentos necesarios para unha alimentación correcta.

O lóxico é que sexan os servizos sociais municipais quen teñan recursos suficientes para atender estas necesidades, pero o problema é que os servizos públicos municipais cada vez están máis ameazados: por recortes nas partidas orzamentarias e pola lei de reforma local, que resta competencias aos concellos, e todo por adaptarse a normas europeas que estan empeñadas en reducir o déficit público a costa de que os servizos básicos se privaticen, xerando negocio para uns poucos e perda de servizos e dereitos básicos para os máis. Toda esta lóxica privatizadora de servizos públicos agrava o problema da pobreza. 

Queda aínda moito que traballar no eido de revertir o maior problema da nosa sociedade: a pobreza.

“Segundo os datos oficiais, en Galiza hai 93.000 familias con todos os seus membros en paro, o 23% da poboación atópase en situación de pobreza, 33.000 familias sobreviven sen ningún tipo de ingreso e un 26% dos fogares con menores a cargo están en risco de exclusión social. Un de cada catro menores de dezaseis anos vive por debaixo do umbral da pobreza no noso pais, segundo o Instituto Nacional de Estatística, na mesma liña en que se teñen manifestado organizacións como UNICEF, Caritas e Cruz Vermella.”

A solución dos comedores está ben onde sexa acaída tendo en conta as características da comunidade, pero é insuficiente e hai moitas máis accións que poñer en marcha dende as administracións para evitar a pobreza no noso país, e as políticas do PP van no sentido contrario ao que deberían para facer fronte a esta lacra social. Garantir unha alimentación suficiente e de calidade á poboación debería ser a principal prioridade do goberno galego; en cambio, a prioridade de Feijóo é o pago da débeda. “A débeda ocupa xa un 20% do orzamento da comunidade e un 18,2% do PIB, cando en 2009 era un 8,7% do PIB”.

- Ver tamén a posición da Confederación de ANPAS galegas aquí.

Moción contra o Tratado Transatlántico de Comercio e Investimento: na defensa dos servizos públicos!

Audio aquí. 
Defensa da moción:

O Tratado Trasaltántico de Comercio e Inversións entre os EEUU e a UE é, claramente, unha estratexia para maximizar os beneficios empresariais a costa das nosas vidas.

Negociado en secreto, mesmo o negociador do tratado pola parte europea afirmou nunha carta aos negociadores por parte dos EEUU que os documentos terían un carácter secreto durante 30 anos. Só coñecemos borradores de documentos grazas a filtracións de grupos políticos ou organizacións da sociedade civil.

Tanto secretismo, que vulnera as propias normas da UE (a regra 1049/2001, que obriga ás institucións europeas a facer públicos os seus documentos), só se entende porque o acordo comercial é lesivo para a gran maioría da poboación e quérese así furtar o debate á opinión pública.

A aplicación do tratado afectará á vida cotiá de millóns de persoas de Europa, que nos veremos afectadas pola chamada “armonización da regulación comercial”, que supón igualar por abaixo os estándares laborais, de calidade, protección social e medioambiental. A UE – con regulacións comerciais máis proteccionistas dos dereitos sociais e do medio ambiente e a saúde - igualaríase aos EEUU rebaixando estas esixencias. Así, permitiríase o fracking (extracción de gas e petróleo do leito dos ríos), habería maior permisividade cos tranxénicos, maior permisividade coa utilización de produtos químicos, menor protección laboral (os EEUU teñen unha lexislación antisindical), haberá un maior control da información na Rede.

Ademais, a entrada de produtos agrarios estadounidenses – moi subsidiados – fundiría a agricultura de países coma Galiza. Do mesmo xeito, a concentración do capital de da produción terá efectos devastadores para o tecido industrial das periferias como Galiza.

Unha das cláusulas máis preocupantes é a de protección dos inversores estranxeiros (o ISDS), que supón que haberá tribunais internacionais de arbitraxe (sen control democrático) aos que poderán acudir as multinacionais para denunciar aos Estados cando consideren que os seus gobernos aproban leis contrarias aos seus beneficios empresariais (os presentes ou os futuros).

O tratado é tamén unha ameaza contra os servizos públicos, considerados polas grandes multinacionais nichos de negocio que deben ser privatizados.

Este tratado supón un atentado á democracia, ao Estado de dereito xurdido da Revolución Francesa: por riba das constitucións dos estados situarase o dereito privado das grandes multinacionais. É un ataque á soberanía popular.

O TTIP véndese con falsas promesas de emprego, cando é notorio que, de crearse emprego se fará con peores condicións. Cando se asinou o ALCA tamén se pometeran 20 m de postos de traballo, pero o resultado foi que se destruíu máis dun millón.

Para entrar en vigor, o TTIP deberá ser aprobado polo Parlamento Europeo e ratificado polos Esyados membros, co cal, abrir o debate social sobre este tema (como facemos con esta moción) é necesario para que a cidadanía saibamos que nos xogamos.

MOCIÓN que presenta a concelleira non adscrita, Paula Vázquez Verao, diante do Concello-Pleno de Sober para a declaración de Sober como Municipio oposto á aplicación do Tratado Transatlántico de Comercio e Investimento (TTIP).

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

A Unión Europea (UE) e os Estados Unidos de América (EUA) están a negociar, de costas á cidadanía e aos seus representantes políticos (parlamentos nacionais e europeo), un amplo acordo de liberalización de comercio e investimentos que representa un serio perigo para a democracia e a debida protección dos dereitos laborais, medioambientais e de saúde, e antepón o interese comercial dos investidores e empresas transnacionais (ETN) ao interese xeral.

O TTIP, ao perseguir a liberalización total dos servizos públicos e a apertura de prestación destes ás ETN e mais ás compras e licitacións de bens e servizos das Administracións Públicas, pon en perigo todos os servizos públicos e as compras públicas, en todos os niveis de poder, e compromete a habilidade das representantes elixidas para administraren libremente as súas comunidades locais e promoveren a industria, o emprego e iniciativas locais.

Este Tratado afondará nas reformas lexislativas que, alén das privatizacións, en materia de contratación pública conduciron a que as diferentes administracións non poidan introducir cuestións sociais ou xeográficas entre os criterios de adxudicación.

Deste xeito, as leis do comercio prevalecen sobre calquera outra consideración social e ignoran calquera lexislación continental, nacional, rexional ou local. As comunidades locais atópanse elas mesmas dominadas por axustes estruturais restritivos debidos aos acordos e ás políticas de libre comercio e de protección do investidor. Esta lóxica desmantela os servizos públicos e suprime a liberdade dos poderes locais para fornecer os servizos públicos e satisfacer as necesidades sociais das súas poboacións, atendendo a políticas e plans de desenvolvemento industrial e de fomento da industria e emprego locais .

As Administracións Locais:

• ao estaren preto das necesidades dos seus pobos, teñen o deber de inxerencia respecto do que trama o TTIP e un deber de resposta, se non queren verse acusadas de non axudar á poboación e ao planeta en perigo;
• sendo as canles adecuadas para promover os servizos públicos e a industria e emprego locais, esfórzanse para a súa promoción como resposta ao interese común;
• están obrigadas a resolver os retos sociais, económicos e medioambientais e, conseguintemente, a defender a universalidade dos servizos públicos e a protección da cidadanía .

As colectividades locais desexan ampliar o debate público e democrático sobre o que está verdadeiramente en xogo tras este Acordo e a sorte que correrán os servizos e compras públicos:

• o comercio e o investimento soamente poden conducir a intercambios económica e socialmente beneficiosos se respectan as necesidades humanas en todo lugar e non se basean unicamente no beneficio dos especuladores financeiros e das empresas multinacionais;

• a eliminación programada e progresiva dos servizos públicos é ao mesmo tempo a eliminación programada e progresiva da solidariedade e a democracia;
• a apertura máxima dos servizos e as compras públicas á competencia produce efectos contraproducentes en canto á súa accesibilidade, a súa calidade e o seu custo;
• os dereitos sociais son dereitos inalienables, polo que non poden depender exclusivamente da lóxica do mercado;
• só a existencia diversificada de servizos públicos socialmente útiles permite asegurar unha calidade de vida digna para todos e en todas partes, en estreito nexo co exercicio real da democracia;

• o control público debe preservarse para garantir o acceso aos bens comúns e á creación de novos servizos públicos e tamén para favorecer a industria e emprego locais.

Por todo iso, proponse o seguinte ACORDO

1. Declarar o Concello de Sober como Municipio insubmiso e oposto ao TTIP, defensor dos servizos públicos básicos para a solidariedade e a redistribución social.

2.Instar á Xunta de Galicia a que tome posición contra o TTIP e demande a suspensión das negociacións.

3. Solicitar do Ministerio de Administracións Públicas o seu apoio a todas as iniciativas dirixidas a manter o carácter público dos chamados servizos socialmente útiles.

4. Solicitar do Ministerio de Economía a suspensión das negociacións do TTIP.

En Sober, a 14 de xullo de 2014.

Asdo. Paula Vázquez Verao.

A xustiza recortada: un servizo cidadán básico en perigo [crónica do debate de Chantada]

* Crónica do debate sobre os recortes da Xustiza organizado por Anova Chantada o 27 de xuño de 2014, con Luis Villares Naveira, maxistrado en Lugo e membro de Xuíces pola Democracia; José Manuel Fernández Varela, avogado e membro da Irmandade Xurídica Galega; de parte da Plataforma en Defensa do Partido Xudicial de Monforte virá Xaquín Martínez Fernández, a quen agradecemos a lección maxistral sobre os ataques á independencia xudicial deste goberno do PP.

Xuntámonos encol da preocupación social pola posíbel desaparición dos xulgados de Chantada e Monforte, pero rematamos por reflexionar máis fondamente sobre a condición da Xustiza como dereito cidadán básico, sobre a ameaza de perda de independencia do poder xudicial a respecto do Executivo e sobre a necesidade de organizármonos como sociedade para deter o exercício ilexítimo do poder que exerce o goberno do PP, que usa as institucións para os fins contrarios para os que foron concebidas.

* Anteproxecto LOPJ aquí.

+ A DESAPARICIÓN DOS XULGADOS DAS COMARCAS-PARTIDO XUDICIAL

Contar cun xulgado nas vilas medias garante o principio da proximidade da xustiza e, ademais, convírtese nun factor de dinamización social e económica dunha poboación. Eliminar os xulgados do interior galego deterioraría aínda máis a crise demográfica de moitas comarcas. Ademais, a existencia das sedes xudiciais nas comarcas é un elemento importante á hora de coñecer a realidade xurídica de cada zona, como sinalou Luis Villares.

O anteproxecto de reforma da Lei Orgánica do Poder Xudicial destrúe a territorialidade da xustiza, ao desaparecer os xulgados, os partidos xudiciais, os rexistros civís e os xulgados de paz. Ademais, o Rexistro Civil vai privatizarse, pasando a ocuparse deste servizo o Rexistro Mercantil, con só 98 prazas de rexistradores ocupadas en todo o Estado, co cal periga a gratuidade e a eficacia.

O que haberá (de aprobarse a lei) sería uns "Tribunais Provinciais de Instancia", nas capitais de provincia, non prevendo que haxa xulgados distintos do provincial ("que en cada provincia exista un único órgano judicial de primer grado para todos los órdenes jurisdiccionales").

Xustifícase a reforma na suposta insostibilidade das sedes territoriais, pero non se prevé a falta de edificios públicos de Lugo ou a perda de cartos públicos que se empregaron en reformas de edificios públicos de xulgados de vilas.

Isto non obsta para que, como afirmou José Manuel Fernández Varela, sexa necesaria unha reforma da xustiza, tamén no seu modelo territorial, pois "a estrutura xudicial do Franquismo perviviu, non houbo Transición no sistema xudicial" (lentitude da xustiza, trámites atrasados, falta de medios, Audiencia Nacional herdeira do TOP...). Así, o que cumpriría sería un modelo xudicial adaptado á realidade de Galiza e un órgano galego para o poder xudicial.

+ AFASTAMENTO DA XUSTIZA DA CIDADANÍA

Esta reforma territorial que limitaría os xulgados ás capitais de provincia, incidiría negativamente no acceso á xustiza, dereito básico que xa se viu mermado coa lei de taxas, que reduciu as demandas do contencioso administrativo, e que en moitos casos (nos que non se reclama por cuestións económicas) o que supón é a impunidade das administracións públicas fronte á cidadanía.

O dereito á tutela xudicial efectiva implicaría unha Xustiza áxil, próxima e de calidade, así como a independencia do poder xudicial, como afirmou José Manuel Fernández Varela, premisas que non se están a cumplir en parte e, con esta reforma, camiñaríase cara a perda de independencia xudicial.

+ AMEAZA Á INDEPENDENCIA XUDICIAL

Coa reforma prevista, xuíces e xuízas terán que aterse obrigatoriamente ás sentencias previas do Tribunal Superior, rematando así coa independencia xudicial. Como sinalou Luis Villares, un xuíz só ten que aterse á lei, interpretar a lei; a xurisprudencia é só un complemento, non unha fonte do dereito. O que fai a reforma é impoñer a xurisprudencia do Tribunal Superior sobre todas e todos os xuíces. Non aterse á xurisprudencia do Supremo suporá prevaricación. Iso si, a Administración sí podería afastarse da doutrina do Tribunal Supremo.

Ademais, a reforma prohíbe aos xuíces e xuízas asociárense e manifestárense, cercenando a súa liberdade de expresión.

Trátase de difuminar a separación de poderes, elemento fundamental nun Estado democrático. Os tres ponentes coinciden en que rematar coa independencia xudicial é o principal obxectivo da lei.

Así, como tamén sinalou Xaquín Martínez, a reforma pretende sinalar as voces críticas da xudicatura e suprimir as investigacións independentes.

+ MARCO XERAL DE PERDA DE DEREITOS CIDADÁNS

Todos os ponentes coincidiron en que o recorte da Xustiza ("decapitación da Xustiza", como o definiu Xaquín Martínez) se insire no contexto de deterioro xeral de servizos públicos e na perda de dereitos e liberdades cidadás. 

A este respecto, Xaquín Martínez lembrou que está pendente unha reforma do Código Penal que supón criminalizar a protesta social mentras hai unha permisividade cos delitos de corrupción. Tamén unha reforma da lei de Seguridade Cidadá que é un atentado aos dereitos civís.

Luis Villares reflexionou sobre o feito de que esta reforma é un exemplo de exercicio ilexítimo do poder. Un Estado - que goza do monopolio do exercicio da violencia - garántese pola coherción, pero tamén polo consenso polo cal a cidadanía lexitima o Estado a cambio dunhas garantías, dunhas reglas marcadas na Constitución. Neste momento, o "consenso" da Transición está roto, existe unha situación de "violencia institucional", porque os poderes públicos están lexislando en contra dos fins para os que foron concebidos. O goberno está actuando en contra da Constitución cando non garanten o estado social cos recortes en Sanidade e Ensino ou cando recortan o acceso á Xustiza.

Así, neste contexto, xerouse un movemento de protesta, de "disenso", que chega a poñer en perigo o poder, co cal o Estado reaxe con "violencia reactiva", con normas para acalar as manifestacións de disenso. Así, Luis Villares considera esta reforma xudicial coma unha reacción ante o contrapeso que xuíces progresistas exerceron contra as medidas do Executivo (por exemplo, no tema da restritiva lexislación hipotecaria española contraria ao dereito europeo). Houbo xuíces e xuízas que defenderon o Estado social da Constitución fronte ao poder executivo, que o destruía, por iso, o poder reaxe contra o poder xudicial, para rematar coa súa independencia.

Finalmente, todos os ponentes agradeceron a celebración deste acto de concienciación e sensibilización sobre a perda do dereito á Xustiza, animando a que a sociedade tome conciencia do problema e pelexe porque esta reforma non saia adiante.

* Crónica de Paula Vázquez Verao.

 

Xaquín Fernández, José Manuel F. Varela, Luis Villares e Alfonso Piñeiro.

Contra a lei de Telecomunicacións, que favorece ás grandes empresas e reduce o control público

Anova presenta a través da concelleira non adscrita Paula Vázquez Verao unha moción en Sober para instar a presentar un recurso de inconstitucionalidade contra a Lei 9/2014 de telecomunicacións por invasión e baleirado e desapoderamento de competencias municipais.

O control público sobre as telecomunicacións é unha garantía democrática do dereito á información.

Coa nova lei estatal de telecomunicacións prímase o interese privado das grandes operadoras de telecomunicacións fronte ao interese común do control democrático das telecomunicacións e a costa da protección do medio ambiente, dos espazos históricos e da saúde das persoas.
Os concellos, administración máis próxima á cidadanía, perderán competencias nesta materia en beneficio dunha recentralización do Estado.

A moción, co argumentario completo é a seguinte:

  

MOCIÓN que presenta a Concelleira Non Adscrita, Paula Vaźquez Verao, ante o Concello-Pleno de Sober sobre a LEI 9/2014 DE TELECOMUNICACIÓNS

O pasado 10 de maio publicouse no BOE a Lei 9/2014, de Telecomunicacións, con entrada en vigor o 12 de maio de 2014.

Esta nova lei estatal supón unha recentralización competencial en materia de telecomunicacións, moi superior á extinta Lei 32/2003, e baleira completamente de contido as xa cativas competencias da Xunta que lle atribuía a recentemente aprobada lei autonómica Lei 3/2013, do 20 de maio, de impulso e ordenación das infraestruturas de telecomunicacións de Galiza, que queda así baleira de contido.

Esta nova lei estatal abonda na liberalización das telecomunicacións - a maior gloria e beneficio das operadoras privadas - grazas á supresión ou limitación de controis administrativos e de protección ambiental ou urbanística para a súa autorización, posta en servizo ou modificación, mesmo con carácter retroactivo.

A lei abre a porta á colocación de infraestruturas de telecomunicación onde e cando queiran as operadoras, tamén en espazos naturais protexidos ou en zonas históricas. As xa cativas competencias municipais e autonómicas en relación cos plans de despregamento e implantación das telecomunicacións quedan reducidas ao mínimo, sendo o goberno do Estado quen asume dita función de control.

Ante esta recentralización do Estado en materia de telecomunicación, as forzas políticas defensoras do municipalismo debemos reclamar a presentación inmediata de recurso de inconstitucionalidade contra a lei estatal, para garantir o mellor control democrático do despregamento das infraestructuras de telecomunicacións.

No que afecta ás competencias municipais, destacamos o seguinte:

- A nova lei extende xeneralizadamente a execión de control preventivo municipal (licenza de actividade ou de funcionamento), incluíndo novos supostos.

Na Lei 12/2012 xa se suprimía o trámite de licenza municipal previa, pero exceptuando de dita exención os casos que ocupasen unha superficie superior a 300 m² ou, tratándose de instalacións de nova construcción, aqueles que tiveran impacto en espazos naturais protexidos, no patrimonio histórico-artístico o no uso privativo e ocupación dos bens de dominio público. Coa nova lei, substitúense as licenzas municipais por declaracións responsábeis nos supostos de ter a operadora de telecomunicacións aprobado plan de despregamento, suprimindo as licenzas previas aínda que as actuacións afecten a Rede Natura ou ao patrimonio histórico e aínda que as actuacións ocupen máis de 300 m2. Ademais, as actualizacións tecnolóxicas nas instalacións en servizo (que non afecten aos mástiles) non requerirán autorización de ningún tipo. E ditos cambios teñen eficaza retroactiva, na medida en que as solicitudes en trámite poderán ser substituídas xa por declaracións responsables.

- Limítase extraordinariamente a potestade de instalación e explotación de redes polas administracións públicas, xa que, ademáis de que é o Estado quen mediante Real Decreto fixará as condicións, a propia lei (art. 9) precisa que dita explotación se subordina ao “ principio de inversor privado” e sempre e cando nos distorsionen a competencia e non exista interés de concurrencia no sector privado. A subordinación do público (interese público xeral) ao privado deixa en papel mollado o art. 128 da Constitución.

- Se os concellos quixeran solicitar información ás operadoras deberán solicitalo previamente ao Estado (art. 10.2); forma de información que, por riba, será fixada por Real Decreto do estado (art. 34.4).

- O art. 34 da nova lei estatal limita a potestade dos instrumentos de planificación (plans ou ordenanzas), en tanto en canto “ non poderán establecer restricións absolutas ou desproporcionadas ao dereito de ocupación do dominio público e privado dos operadores nin impoñer solución tecnolóxicas concretas, itinerarios ou ubicacións concretas nos que instalar infraestructuras de rede de comunicacións electrónicas”, disposición que excede do que ben fixando a Xurisprudencia ao respecto das competencias locais en materia do réxime de distancias das infraestruturas (por exemplo, antenas de telefonía) a zonas sensibles (colexios, hospitais, zonas verdes, centros históricos, etc), así como en relación coa potestade de fixación polas CC.AA de normas sobre os requisitos mínimos das instalación en relación coa competencia plena en materia de urbanismo e ordenación territorial. Así, os municipios vén limitada a súa capacidade de ordenación de distancias das infraestructuras de telecomunicación en relación a espazos sensibles (naturais, históricas, sociais).

Do mesmo xeito, o principio de sustentabilidade ambiental (e da correlativa obriga de empregar a máis eficiente tecnoloxía disponible) e a determinación pola Xunta das normas para que os proxectos das instalacións “minimicen o seu impacto sobre o contorno, a paisaxe, o ambiente e o patrimonio cultural” quedan borrados pola lei estatal.

- A obrigatoriedade de uso compartido das instalacións polas administracións e operadoras pasa a ser asumido polo goberno do Estado, tanto respecto ás condicións como á propia decisión de obrigatoriedade.

Así, no art. 32 da lei estatal, é o Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo o que aproba por Real Decreto, previo trámite de audiencia aos operadores, con carácter xeral ou para casos concretos, a utilización compartida do dominio público ou a propiedade privada na que se van establecer as redes públicas de comunicacións electrónicas o uso compartido das infraestructuras e recursos asociados.

É tamén o Ministerio o que resolverá sobre a petición dunha Administración Pública (coma un Concello) sobre tal uso compartido.

- O art. 35.5 da nova lei estatal obriga a que previamente a medidas de paralización cautelar ou de denegación de instalación, por exemplo, dos concellos respecto de obras de infraestrutura de telecomunicacións, teña que recabarse un informe preceptivo previo – e vinculante - do Ministerio; medida que vulnera a autonomía local.

O control público sobre as telecomunicacións é unha garantía democrática do dereito á información.

Coa nova lei estatal de telecomunicacións prímase o interese privado das grandes operadoras de telecomunicacións fronte ao interese común do control democrático das telecomunicacións e a costa da protección do medio ambiente, dos espazos históricos e da saúde das persoas.
Os concellos, administración máis próxima á cidadanía, perderán competencias nesta materia en beneficio dunha recentralización do Estado.

Polo exposto, proponse a adopción por parte do PLENO dos seguintes ACORDOS:

- A Corporación Municipal de Sober insta ao Goberno da Xunta de Galiza a presentar un recurso de inconstitucionalidade contra a Lei de Telecomunicacións pola invasión, baleirado e desapoderamento de competencias autonómicas propias.

- A Corporación Municipal de Sober acorda propoñer dentro da FEGAMP a presentación polo número de concellos requeridos dun conflito en defensa da autonomía local ante o Tribunal Constitucional contra a Lei de Telecomunicacións pola invasión, baleirado e desapoderamento de competencias municipais.

Unha xornada pola lingua en Ferrol: normalización, medios en galego, estratexia reintegracionista para a lingua e Carvalho Calero na lembranza

O 27 de outubro de 2013, o grupo de mocidade de Anova acudiu a Ferrol a reflexionar sobre a lingua e os xeitos de garantir os dereitos lingüísticos do pobo galego e de como parar o etnocidio que vivimos, coa lingua nunha situación dramática, patente na propia cidade de Ferrol, onde a mocidade apenas fala galego.

* Dúas experiencias heroicas para a normalización da lingua: a Coordinadora de Equipas de Normalización Linguïstica de Ferrol e Avoaescola Sociedade Cooperativa Galega.

Manolo Pazo, presidente da Coordinadora de Equipas de Normalización Linguïstica de Ferrol, explicounos a orixe das coordinadoras de normalización linguïstica nos centros de ensino como estratexia que asumiu o propio profesorado consciente da situación do galego, sen apoio da administración, ao constatar que a Lei de Normalización Linguïstica aprobada polo Parlamento Galego en 1983 non se estaba a cumplir a inicios dos 90'.

Unha serie de mestres e mestras en todo o país asumiron a tarefa de poñer en marcha, con dificultades, estratexias de normalización do galego, de dignificación da lingua en medios onde esta se falaba e ata de dar a coñecer a propia lingua a rapaces e rapazas en medios urbanos que, coma Ferrol, contaban con escaso número de galegofalantes.

En Ferrol os comezos foron difíciles pero, a estratexia adoptada – que a normalización da lingua non quedara dentro dos muros do instituto e atinxira a toda a sociedade – pronto deu froitos en forma de multitudinarios concertos de grupos en galego (Festival da Mocidade coa Lingua), cinema en galego ou concursos literarios.

Así, o profesorado asumiu o que debería ter feito a administración, colleitando éxito e demostrando que, de ter impulsado a Xunta fraguiana a labor normalizadora que o profesorado das equipas de normalización linguïstica levou adiante de xeito heroico, a desaparición de falantes de galego non tería sido tal: o pobo quería fala!

Francisco López, presidente da Cooperativa Popular Avoaescola, presentounos o proxecto de escolas infantís en galego que pretende ser unha rede popular que permita o dereito á escolarización en galego e un ensino democrático e de calidade na etapa infantil.

A sociedade creouse como cooperativa de ensino, aberta á colaboración popular.

O seu primeiro centro é a Avoaescola de Ferrolterra.

- Avoaescola de Ferrol: http://galizacogalegoavoescola.blogspot.com.es/

- Avoaescola Cooperativa: http://www.galizacogalego.com/

- Escola de Ensino Galego Semente: http://sementecompostela.com/

* Homenaxe a Carvalho Calero diante da súa casa natal: metáfora do estado de Ferrol e da nosa nación.

Diante da casa natal de Ricardo Carvalho Calero fixemos ofrenda floral, tivemos música en directo coa xente da Liga Gaiteira Galega e, logo dunha introdución á obra de Carvalho Calero, entoamos o himno galego ante a atenta mirada dun veciño que sacara a pasear á súa simpática bulldog francesa con colar modelo bandeira de España; “eshta nosche lo quito todo”, díxonos. Meses despois da nosa estancia alí caeu o muro medianeiro da casa do escritor ferrolán ;-)

Aproveitamos para dar un paseo por Ferrol Vello, ameazando ruína, e para coñecer arquitectura modernista de Ferrol, o trazado ortogonal das súas rúas e a permanencia de simboloxía franquista nalgunha fachada. Reflexionamos sobre a decadencia da cidade de Ferrol, cuns niveis de desemprego intolerábeis e sendo a unha cidade que perde poboación, como imaxe do que o noso país será dentro duns anos se non lle poñemos remedio.

* O galego nos medios de comunicación: entre o compromiso e a loita pola supervivencia.

Pituca, de Radio Fene, falounos da experiencia de botar a andar (e continuar) unha radio loca en galego no ano 1984; unha radio que nacía para ser plural, en galego e participativa.

Aprendemos que as radios locais son medios estupendos para a normalización do galego, porque permiten manter a fonética de cada zona do país.

Nos 80' varias radios de ámbito local comezaron a súa andaina, non sen dificultades. Radio Oleiros creouse en 1980 e pechou aos 70 días por orde do gobernador civil; en Fene, a radio conseguiu levarse adiante grazas á mobilización popular.

En 1988 creouse a EMUGA (Emisoras Municipais Galegas), xerme de Radiofusión en 2006, emisora en galego que trata de sobrevivir á crise (fomentada dende a administración galega) dos medios en galego (http://www.radiofusion.eu).

Sinalouse que en 2010 e 2011 a Xunta non convocou axudas para radios locais e que nas ordes de 2012 e 2013 especificouse que a estas axudas non podían acollerse asociacións, o que deixa fóra á maioría das radios locais (en galego).

Sara Torreiro, moza xornalista, falounos da crise dos medios en galego e reflexionamos sobre a responsabilidade dos/as propias xornalistas e da cidadanía á hora de consumir e crear contidos en galego.

Tamén analizamos con exemplos que, no noso país, os medios en galego van ligados a información plural, independente e de calidade.

Sara analizou a influencia positiva de Xornal, un medio que entendía Galiza como espazo de comunicación diferenciado e do que saíu unha importante canteira de xornalistas.

Sinalouse a necesidade de subvencións equitativas para os proxectos editoriais.

Tamén debatemos sobre a necesidade do asociacionismo para o sostemento de medios en galego, da rede como espazo para a independencia informativa ou da necesaria transparencia nas adxudicacións da publicidade institucional.

* Máis aló dunha normativa: a estratexia reintegracionista para o galego.

Da man de Miguel Penas, presidente da AGAL, repasamos a evolución da construción da normativa da lingua galega, dun padrón culto, seguindo unha estratexia diferencialista do portugués, ao compás do desenvolvemento da Autonomía.

Cunha ilustrativa e didáctica exposición repasamos a historia da nosa lingua, a mesma que se fala en Portugal e nos territorios de colonización portuguesa.

No debate, reivindicamos a necesidade de por fin ao enfrontamento de grafías e asumir a tolerancia mutua e mesmo a idea de camiñar cara o binormativismo; ademais, comprendimos que o obxectivo da AGAL non é só unha normativa, senon unha estratexia de mantemento e vivencia da nosa lingua da man da “galaicofonía”, aproveitando os espazos e oportunidades que ese mundo nos abre.

- http://www.pglingua.org/agal

Marchamos da cidade do Naval con numerosas temáticas que discutir para o noso programa político - binormativismo, xeitos de apoio aos medios en galego, estratexias de normalización do idioma, defensa dun ámbito informativo galego... - e coa firme convicción de que somos unha nación sen estado que se constrúe a sí mesma, aturando a galerna da administración autonómica que goberna ao revés do cometido polo que foi creada. Nas mestras que crearon literatura para poder ensinar galego, nas equipas de normalización dos anos 90', nas persoas que cooperan para ofrecer ensino en galego, no reintegracionismo que crea materiais didácticos, nas radios locais ou nas redaccións dos xornais pelexando por dar a información en galego latexa un pobo emancipado que persegue a súa soberanía, o seu dereito a ser.

- Crónica de Paula Vázquez Verao, na véspera das Letras 2014.